I went on an adventure!

Zoals je in mijn eerste post kon lezen ben ik ondertussen al enkele maanden geleden op pelgrimstocht vertrokken. In vijf dagen heb ik samen met een geweldige groep honderdtwintig kilometer gestapt naar de stad Santiago de Compostella. Het was zoveel meer dan dat ik had kunnen verwachten en ik vind het moeilijk om het (beknopt) te kunnen vertellen. Wat ik wel kan vertellen is dat het zeker niet is tegengevallen en dat ik heel heel zeker nog eens (een paar keer) terug ga. Wie weet vertrek ik op een dag vanuit de Kempen!

Voor ik verder ga dromen wil ik eerst de mooiste plaatjes delen van deze ongelooflijke reis. Buen Camino!

1. Sarria – Portomarin 

Onze eerste nacht brachten we door in een oud klooster gelegen in Sarria. De volgende dag begonnen we rond 8 uur te stappen, voor de eerste dag ging het verbazend goed! We passeerden het beroemde 100 km paaltje en mits het Witte Donderdag was moest ik wel een foto met bovenstaand schilderij!

2. Portomarin – Palas de Rei 

Onze tweede dagtocht was er een vol onverwachte wendingen! Rechtsonder kun je het ‘standaard’ ontbijt zien op de Camino. Hier ontbeet ik in het hostel gelegen in Portomarin waar we die nacht hadden geslapen maar meestal at ik pas iets wanneer ik al enkele uren aan het stappen was. We begonnen te stappen in bijzijn van een gezellig zonnetje dat je linksboven kunt bewonderen. Het weer sloeg al snel om: eerst begon het steeds heviger te regeren/ onweren waardoor we besloten in de voormiddag een pauze te nemen met een warme chocomelk in een cafeetje ergens in de middle of nowhere. Wanneer we terug vertrokken begon het langzaam maar zeker te SNEEUWEN. Dit op zich was al uiterst merkwaardig en onze verbazing werd alleen maar groter toen we zagen hoe de sneeuw echt bleef liggen en deze op sommige plekken tot onze enkels kwam. Op een gegeven moment liepen we een grote vlakte en wit was het enige dat je zag!

De laatste 10 kilometer kregen we gezelschap van Max uit Marbella. Hij stapte net als wij met enkele vrienden de laatste 100 kilometer van de Camino. Ze sliepen toevallig in dezelfde hostels als ons en omdat zijn vrienden door de weersomstandigheden de taxi hadden genomen sloot hij de laatste kilometers bij ons aan. We hebben in de 2 uur dat we elkaar hebben leren kennen over de meest uiteenlopende dingen gepraat. Heel erg bijzonder hoe je elkaar op zo’n korte tijd en op een totaal andere manier leert kennen. We stonden perplex toen we er achter kwamen dat we beiden een overgrootmoeder van 97 jaar hebben, allebei paardrijden en dan nog meer bepaald natural horsemanship beoefenen! Ik vond het ook opmerkelijk dat mijn Engels er zo enorm vlot uitrolde ook al waren onze gespreksonderwerpen bij momenten vrij complex.

3. Palas de Rei – Arzua

29695297_991395294347358_6814325039442165760_n

Bovenstaande foto is één van mijn favoriete foto’s (dankjewel Elhasbia)! Ik en drie van mij beste maatjes, Eline, Alexander en Marijke hadden er hier zo’n 15 kilometer opzitten. We kijken hier uit over een stadje waar de meeste pelgrims een stop inlassen maar wij moesten nog door tot het volgende stadje Arzua. Onze petjes, rugzakken, de boom en de straal zonlicht maakt deze foto helemaal af en is voor mij de perfecte beschrijving voor onze tocht!

De 3de dag moesten we een goede 30 kilometer stappen. Dit is op zich al zwaar en daarbovenop was het bij momenten zeker 15 graden, een gigantisch verschil met de vorige dag! Je kunt je voorstellen dat dit zowel fysiek als mentaal een enorme uitdaging was.

DSC_0139

Zo zag ik ongeveer elke dag uit. Een trekkersrugzak van zo’n 11 kilo, het bovenste gedeelte kon ik op mijn borst bevestigen zodat ik snel bij bv. mijn camera kon. In mijn heuptasje bewaarde ik mijn belangrijke documenten, steen, paternoster en mijn gsm die ik enkel in noodgevallen gebruikte. Onmisbaar waren mijn wandelschoenen (geen blaren yay!) met beenkappen zodat mijn voeten ook bij slecht weer droog bleven. Mijn wandelstok kocht ik op de eerste dag bij onze eerste stop, de beste aankoop ooit! Frodo (ja hij heeft een naam gekregen) heeft me meermaals rechtgehouden toen ik dreigde onderuit te gaan op menig glibberig pad.

Dit was tevens de dag waarop we de zonsopgang zagen, een kaarsje brandden in een klein kerkje en heerlijk aten in een (vegan) restaurantje met Tibetaanse vlaggetjes!

DSC_0192

Het was Stille Zaterdag, we kregen die dag de opdracht om minstens 5 minuten alleen in stilte te wandelen. Ik had het na de eerste 15 kilometer heel erg lastig, ik besloot om een pauze in te lassen terwijl de mensen waar ik de dag mee gestart had verder gingen. Een tijdje later kwamen de laatste mensen van onze groep aan bij het cafeetje waar ik zat. Zij stelde voor dat ik alvast zou vertrekken en me wel zouden inhalen. Zo gezegd zo gedaan, vol goede moed begon ik aan de laatste 10 kilometer. Blijkbaar ging ik toch sneller dan gedacht want mijn kompanen hebben met nooit ingehaald, in plaats van 5 minuten heb ik dus een tweetal uur helemaal alleen gestapt. Buiten een keer de weg gevraagd en een ‘buen camino’ tegen andere pelgrims heb ik gewandeld in complete stilte. Lichtjes uitgedrukt was dit een intense ervaring. Ik was fysiek al vermoeid maar des te langer ik stapte des te harder begon het ook mentaal door te wegen. Op de 2 uur heb ik alle emoties gevoeld die een mens maar kan voelen en ik kan je vertellen dat dat heel speciaal maar vooral zwaar is.

Wanneer je alleen wandelt merk je wel heel wat dingen op. Zo ervoer ik hoe bevrijdend maar ook beklemmend stilte kan zijn, ik heb me op bepaalde momenten erg eenzaam gevoeld. Je kijkt ook anders daar het landschap, merkt details op en neemt de tijd om alles rustig te observeren. Ook kunnen de kleinste dingen je gemoed compleet veranderen, zo passeerden er op een gegeven moment enkele pelgrims mij en begon er iemand te spelen op een blokfluit. Dat vrolijk deuntje was net datgene dat ik nodig had, ik monterde er helemaal door op.

Toppunt van mijn tijd alleen was het moment dat ik werd ingehaald door een koe. Ja, een koe die helemaal in haar eentje op wandel was. In de verste verte was er geen boer te bekennen maar ze leek precies te weten waar ze naartoe ging. Op een gegeven moment sloeg ze af in een baantje en liep recht naar een iets verder gelegen boerderij. Haar komst kondigde ze aan met een luid geloei.

4. Arzua – Pedrouzo

De voorlaatste dag stappen richting het plaatsje Pedrouzo, Santiago de Compostella komt nu wel heel dicht bij… Bovendien was het Pasen wat deze dag extra speciaal maakte! We hebben de dag gestart met een heus Paasontbijt, het was buitengewoon heerlijk en het perfecte begin van de dag. Ik kon jammer genoeg niet de volledige 24 kilometer stappen omdat ik de vorige dag na de 30 kilometer totaal was ingestort in ons hostel. Ik heb een hele tijd liggen trillen in mijn bed en ik kon maar niet stoppen met huilen. Soms moet je kunnen toegeven dat het even niet meer gaat en daar had ik ongelooflijk veel moeite mee. Ik had me zo voorgenomen om alles te stappen en dit voelde echt als opgeven. Gelukkig had Marijke ook beslist om het rustig aan te doen en was ik niet helemaal alleen.

We besloten om eerst naar de ochtendmis te gaan in Arzua. Ik ben zo blij dat ik een Paasmis als deze heb kunnen mee maken! Het vond plaats in een heel klein kerkje en de mis werd voorgedragen door een stokoude, kromlopende pastoor. Er werd veel gezongen door enkele vrouwen en hoewel het overgrote deel in het Spaans was kon ik het grootste gedeelte goed volgen en enkele liederen meezingen. Tijdens de dienst had ik de tijd om mijn gedachten te ordenen en terug een ‘rust’ te vinden. Vervolgens pakten we de taxi richting ons volgende hostel maar een paar kilometer voordat we er waren beslisten we om uit te stappen en de laatste kilometers zelf te stappen, zo hadden we toch nog het gevoel gehad ‘op weg te zijn geweest.’ Marijke zei toen iets heel moois, namelijk dat de Camino vooral in je hoofd plaats vindt en dat iedereen hem op een andere manier aflegt. Op dat moment kon ik pas echt accepteren dat de dag liep zoals hij liep en ik er alsnog iets vruchtbaar van kon maken!

Tijdens deze korte wandeling kamen we Haewon tegen uit Korea. Wat een persoonlijkheid, wat een energie! Ze viel me meteen op dankzij haar paarse haar en nadat ik haar een compliment had gegeven over het Koreaans liedje dat ze aan het zingen was zijn we blijven praten. Weer werd ik verrast hoe je op een korte tijd met een wildvreemde over serieuze en persoonlijke dingen gaat praten. Haewon was al aan het wandelen sinds februari en legde dit vast in videologs die ze op youtube plaatst. Ik vind dat ze een heel eerlijk en nuchter beeld schetst van de Camino. Een ongelooflijk interessant persoon die je spontaan doet lachen!

De dag werd afgesloten met pizza en enkele drankjes in de bar waar we een oude bekende tegenkwamen, een Spanjaard die werkt in Engeland waar we al eens mee hadden gepraat tijdens de 2de dag wandelen. Heerlijk hoe iedereen spontaan praatte met iedereen!

5. Pedrouzo – Santiago de Compostella

Het moment waar we allemaal naar hadden toegeleefd was einde-lijk aangebroken. De laatste kilometers gingen verrassend goed en voor we het wisten waren we 5 kilometer verwijdert van deze speciale stad. We verzamelden met heel de groep bij een monument voor een paus en ik liep ook nog naar de standbeelden van 2 pelgrims die uitkijken over Santiago. Hun eindbestemming, mijn eindbestemming.

30227029_991622554324632_7300058705016389632_n

We staken de brug over en nadat we met z’n allen iets hadden gedronken kwamen we deze man en zijn hondje tegen. Ik weet zijn naam niet meer maar zijn verhaal zal ik nooit vergeten! Hij had er al 1000 kilometer opzitten en wilde na Santiago nog doorgaan, zeker tot in Porto. Daarop vroeg hij of hij de laatste kilometers tot de kathedraal met ons mocht meestappen, NATUURLIJK!

30226561_991617817658439_7217535121786667008_n

Voor we het wisten stonden we daar dan, op dat grote plein voor de kathedraal. Allemaal ongelooflijk trots, opgelucht, ontroerd en nog zoveel meer. Onze vriend stond daar met zijn hondje in zijn armen, tranen liepen net zoals bij sommigen van ons (check mijn blijthoofd hierboven) over zijn wangen. Toen vertelde hij dat hij deze pelgrimstocht had gemaakt voor zijn vader, die enkele maanden daarvoor was overleden. Dat raakte me ongelooflijk hard maar tegelijkertijd vond ik het een prachtig beeld.

29790465_991618400991714_3899860146200772608_n

Natuurlijk moest ik ook een foto bij dit majestueuze bouwwerk, met de paternoster van ons Moeke, de persoon voor wie ik mede deze 120 kilometer heb gestapt.

6. Finisterra & Santiago de Compostella

De dag na onze aankomst in Santiago gingen we per bus naar Finisterra, ook wel bekent als ‘het einde van de wereld’. Hier staat het officiële ‘0 km paaltje’, heel wat pelgrims stappen hier ook nog naartoe. Wij stapten de laatste 2 kilometer naar de zee en net toen we daar aankwamen stopte het met regenen, weeral een heel bijzonder moment!

Hoewel het heel erg hard waaide besloten enkelen waaronder ikzelf om toch helemaal naar beneden te klauteren om onze steen (die iets symboliseert dat we wilden achterlaten) ook echt bij het ‘einde van de wereld’ in de zee te gooien.

We bezochten nog kort het stadje Finisterra zelf en terug in Santiago de Compostella ging ik mijn certificaat nog ophalen en struinden we nog wat door de stad. We hadden een heerlijk ‘laatste avondmaal’ met gans de groep waarna we ons gezamenlijk naar een plaatselijke bar begaven. We hebben ons kostelijk geamuseerd inclusief Vlaamse meezingers!

29695140_1477610412349241_4232383390499733504_n

De avond was nog niet ten einde! We kwamen Max met zijn vrienden, Pablo en Jose tegen. Na deze legendarische foto en vreugdedansjes op het plein zijn we nog naar een paar bars gegaan, uren gepraat en gedanst. Een nacht om nooit meer te vergeten!

7. Santiago de Compostella – België 

De laatste dag stond in het teken van afscheid nemen maar we vonden ook nog de tijd om Santiago de Compostella nog verder te verkennen. Op mijn eentje ben ik de universiteit binnengestapt en naar een kerk gegaan vlak achter het plein met de kathedraal. Het was daar zo oorverdovend stil, een schril contrast met al het geroezemoes in de kathedraal. Daarna maakten we onverwacht een grote wandeling tot bij de oude stadsmuren, stiekem waren we verdwaald want we zochten eigenlijk een bekende winkelstraat oeps.

Veel te vroeg was het tijd om naar huis te vertrekken. Ondanks het afscheid ging ik met een dankbaar gevoel weg, een gevoel dat ik nog steeds bij me draag.

Ik heb zoveel mogen ervaren, zien, voelen, delen en leren in deze week, het enige dat ik daarop kan zeggen is dankjewel. Dankjewel aan alle prachtige personen die ik heb leren kennen, aan het landschap, de verhalen, de regen, zon en sneeuw. Een dikke dankjewel ook aan mijn lichaam en geest die erg op de proef zijn gesteld maar ook gegroeid zijn hierdoor.

 

Als je na dit enorm lange verslag nog niet genoeg hebt van ons avontuur kun je hieronder nog de aftermovie bekijken, gemaakt door Marijse!

 

Tot slot nog een dankjewel aan de geweldige begeleiders en Thomas More. Zonder hen hadden we dit avontuur niet kunnen meemaken.

Advertenties

deze films keek ik op het Mooov filmfestival 2018

Van 17 tot 29 april was het weer zover: het MOOOV filmfestival. Dit festival staat in het teken van wereldfilms! Je kunt proeven van een ruim aanbod films die je anders niet zo snel in de cinema gaat kijken. Het zijn stuk voor stuk verhalen met inhoud die ons een andere kijk proberen te geven op een (onbekend) stukje van de wereld en haar problematiek. Dit betekent niet dat het allemaal zware, depressieve films zijn. Er is tevens een ruim aanbod aan familie en kinderfilms en dit jaar viel mij op dat er hier en daar ook cartoon voorbij kwam.

Ik ben lid van Schoon Jong Volk, de jongerenambassadeurs van MOOOV. We projecteren onder andere buiten het festival gratis film voor jongeren. Hierdoor was ik uiteraard de afgelopen twee weken meermaals in de cinema te vinden. Hieronder vind je een lijstje van alle films die ik heb gezien en wat ik er van vond!

  • Neiter Wolf Nor Dog

Doorgaan met het lezen van “deze films keek ik op het Mooov filmfestival 2018”

‘I’m going on an adventure!’

Verschillende blogposts ben ik begonnen de afgelopen maanden. Geen een daarvan werd uiteindelijk gepubliceerd. Soms kwam ik niet verder dan een titel, die vaak schreeuwde om te worden vervolgd. En toch deed ik dat niet. Ik heb werkelijk geen idee hoe dat komt. Ondanks er sinds de geboorte van deze site enkele maanden geleden nog geen artikel online is gekomen, is de wil om te schrijven niet weg. En toch. En toch lijkt het zo moeilijk, ook al voelt het typen op dit moment zo vertrouwt.  De woorden willen wel maar komen niet. Ze zijn er maar zijn de volgorde kwijt, draaien een beetje verdwaasd rond elkaar heen. Op een gegeven ogenblik zal er terug orde in de chaos komen. De vraag is wanneer en of ik dat wil. Of ik er baat bij zou hebben mocht ik me er mee moeien en de chaos een handje helpen. Of de chaos chaos laten zijn, me erdoor mee laten voeren en vertrouwen dat de storm vanzelf gaat liggen.

Deze wervelwind is al even aan het woeden in mij, toch lijkt het voor de buitenkant dat er niets aan het de hand is. Soms denk ik zelf ook dat de rust en de focus is wedergekeerd maar niets is minder waar. Het moment wanneer ik voor de zoveelste keer in een zwart gat val of keihard tegen de muur loopt dient zich elke keer weer onvermijdelijk aan. Ik kan er moe en melancholisch van worden. Ik kan er verdrietig van worden. Maar ik kan ook dankbaar zijn voor de goede, positieve en blije momenten, wetend dat deze al het kwade overschaduwen.

  • met vijven in een auto gepropt met Mc Donalds op schoot en keihard meezingen met ‘cake by the ocean’
  • de ijskoude wind in mijn gezicht en de warme, zachte paardenvacht voelen
  • een persoon in de ogen kijken en weten dat je elkaar begrijpt
  • vogels horen fluiten, waar dan ook
  • spontaan tijdens een nachtelijke wandeling cantusliederen scanderen
  • een oprechte knuffel
  • dansendansendansen

 

  • weten dat je binnenkort iets gek gaat doen en daar ontzettend hard naar uit kijken

Dit laatste was eigenlijk datgene waar ik het in dit eerste artikel over wilde hebben. Ik ga namelijk binnen enkele weken naar Santiago de Compostella stappen in Spanje. Hoewel ik het graag een keer zou doen, vertrek ik deze eerste keer niet vanuit mijn schoon vaderland België. Wel vlieg ik met een groep leerlingen en begeleiders naar Spanje en zullen we de laatste 100 km van de camino Frances wandelen. SPANNEND.

28554635_10211769674377479_1936604463_o
beeld van de 1ste, prachtige oefenwandeling met de groep

Ik hoop dat deze zware tocht erg verrijkend en leerrijk gaat zijn. Dat ik op het einde wanneer ik mijn steen bij het einde van de wereld in zee gooi een beetje meer van mezelf zal houden.

 

 

Laura