‘I’m going on an adventure!’

Verschillende blogposts ben ik begonnen de afgelopen maanden. Geen een daarvan werd uiteindelijk gepubliceerd. Soms kwam ik niet verder dan een titel, die vaak schreeuwde om te worden vervolgd. En toch deed ik dat niet. Ik heb werkelijk geen idee hoe dat komt. Ondanks er sinds de geboorte van deze site enkele maanden geleden nog geen artikel online is gekomen, is de wil om te schrijven niet weg. En toch. En toch lijkt het zo moeilijk, ook al voelt het typen op dit moment zo vertrouwt.  De woorden willen wel maar komen niet. Ze zijn er maar zijn de volgorde kwijt, draaien een beetje verdwaasd rond elkaar heen. Op een gegeven ogenblik zal er terug orde in de chaos komen. De vraag is wanneer en of ik dat wil. Of ik er baat bij zou hebben mocht ik me er mee moeien en de chaos een handje helpen. Of de chaos chaos laten zijn, me erdoor mee laten voeren en vertrouwen dat de storm vanzelf gaat liggen.

Deze wervelwind is al even aan het woeden in mij, toch lijkt het voor de buitenkant dat er niets aan het de hand is. Soms denk ik zelf ook dat de rust en de focus is wedergekeerd maar niets is minder waar. Het moment wanneer ik voor de zoveelste keer in een zwart gat val of keihard tegen de muur loopt dient zich elke keer weer onvermijdelijk aan. Ik kan er moe en melancholisch van worden. Ik kan er verdrietig van worden. Maar ik kan ook dankbaar zijn voor de goede, positieve en blije momenten, wetend dat deze al het kwade overschaduwen.

  • met vijven in een auto gepropt met Mc Donalds op schoot en keihard meezingen met ‘cake by the ocean’
  • de ijskoude wind in mijn gezicht en de warme, zachte paardenvacht voelen
  • een persoon in de ogen kijken en weten dat je elkaar begrijpt
  • vogels horen fluiten, waar dan ook
  • spontaan tijdens een nachtelijke wandeling cantusliederen scanderen
  • een oprechte knuffel
  • dansendansendansen

 

  • weten dat je binnenkort iets gek gaat doen en daar ontzettend hard naar uit kijken

Dit laatste was eigenlijk datgene waar ik het in dit eerste artikel over wilde hebben. Ik ga namelijk binnen enkele weken naar Santiago de Compostella stappen in Spanje. Hoewel ik het graag een keer zou doen, vertrek ik deze eerste keer niet vanuit mijn schoon vaderland België. Wel vlieg ik met een groep leerlingen en begeleiders naar Spanje en zullen we de laatste 100 km van de camino Frances wandelen. SPANNEND.

28554635_10211769674377479_1936604463_o
beeld van de 1ste, prachtige oefenwandeling met de groep

Ik hoop dat deze zware tocht erg verrijkend en leerrijk gaat zijn. Dat ik op het einde wanneer ik mijn steen bij het einde van de wereld in zee gooi een beetje meer van mezelf zal houden.

 

 

Laura

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s